خانه » عصای طبی چیست و چه انواعی برای کمک به راه‌رفتن دارد؟

عصای طبی چیست و چه انواعی برای کمک به راه‌رفتن دارد؟

توسط admin
0 نظرات

عصای طبی چیست و چه انواعی برای کمک به راه‌رفتن دارد؟

عصای طبی یکی از رایج‌ترین وسایل کمک‌حرکتی است که برای افزایش تعادل، ایجاد تکیه‌گاه هنگام راه‌رفتن و کاهش بخشی از فشار واردشده به اندام تحتانی استفاده می‌شود. این وسیله می‌تواند برای افرادی که به دلیل درد مفاصل، ضعف عضلانی، آسیب‌دیدگی پا یا برخی مشکلات حرکتی در راه‌رفتن دچار دشواری هستند، مفید باشد.

عصا در مدل‌های مختلفی مانند عصای ساده تک‌پایه، عصای دسته‌ارگونومیک، عصای چهارپایه و عصای سه‌پایه تولید می‌شود. تفاوت این مدل‌ها فقط در ظاهر نیست؛ تعداد نقاط تماس با زمین، شکل دسته، میزان پایداری و نحوه توزیع وزن در عملکرد آن‌ها تأثیر دارد.

انتخاب عصای مناسب باید بر اساس وضعیت جسمی، میزان تعادل، قدرت دست و نیاز فرد به حمایت انجام شود. عصایی که ارتفاع یا ساختار مناسبی نداشته باشد، ممکن است نه‌تنها کمک‌کننده نباشد، بلکه تعادل فرد را نیز مختل کند.

عصای طبی چیست؟

عصای طبی وسیله‌ای دستی برای کمک به حفظ تعادل و راه‌رفتن است که معمولاً از یک دسته، بدنه یا میله اصلی و یک پایه لاستیکی در انتهای خود تشکیل می‌شود. فرد هنگام حرکت، بخشی از وزن یا نیروی موردنیاز برای حفظ تعادل را از طریق دست به عصا منتقل می‌کند.

عصا با افزایش سطح اتکای بدن، یک نقطه تماس اضافی با زمین ایجاد می‌کند. این ویژگی می‌تواند به فرد کمک کند هنگام ایستادن و راه‌رفتن ثبات بیشتری داشته باشد و فشار واردشده به پای ضعیف یا دردناک را تا حدی کاهش دهد.

البته عصا برای همه مشکلات حرکتی مناسب نیست. این وسیله معمولاً زمانی کاربرد دارد که فرد به حمایت محدود از یک سمت بدن نیاز داشته باشد و همچنان بتواند با حفظ تعادل نسبی و استفاده از یک دست راه برود. اگر هر دو پا ضعیف باشند یا اختلال تعادل شدید وجود داشته باشد، ممکن است واکر یا وسیله کمک‌حرکتی دیگری انتخاب مناسب‌تری باشد.

عصای طبی از چه اجزایی تشکیل شده است؟

ساختار عصا با توجه به نوع و مدل آن متفاوت است، اما بیشتر عصاهای طبی از اجزای زیر تشکیل می‌شوند:

۱. دسته عصا

دسته بخشی است که در دست قرار می‌گیرد و نیروی واردشده از دست را به بدنه عصا منتقل می‌کند. طراحی دسته بر راحتی استفاده و میزان فشار واردشده به کف دست و مچ تأثیر دارد.

دسته‌ها ممکن است صاف، خمیده، T شکل یا ارگونومیک باشند. انتخاب آن‌ها باید متناسب با اندازه دست، قدرت انگشتان و وجود درد یا محدودیت حرکتی در مچ انجام شود.

۲. بدنه یا میله اصلی

بدنه، بخش طولی و نگهدارنده عصاست که دسته را به پایه متصل می‌کند. این قسمت معمولاً از آلومینیوم، فولاد یا چوب ساخته می‌شود.

در بسیاری از مدل‌های فلزی، ارتفاع عصا با استفاده از سوراخ‌های تنظیم و یک دکمه قفل‌شونده تغییر می‌کند. استحکام، وزن و قابلیت تنظیم بدنه از ویژگی‌های مهم آن هستند.

۳. پایه یا سرپوش لاستیکی

انتهای عصا معمولاً به یک قطعه لاستیکی ضدلغزش مجهز است که با سطح زمین تماس پیدا می‌کند. این قطعه به افزایش اصطکاک و کاهش احتمال سر خوردن کمک می‌کند.

فرسودگی، ترک‌خوردگی یا صاف‌شدن سطح لاستیکی می‌تواند ایمنی عصا را کاهش دهد؛ بنابراین باید به‌صورت دوره‌ای بررسی و در صورت نیاز تعویض شود.

۴. مکانیزم تنظیم ارتفاع

بسیاری از عصاهای جدید دارای قابلیت تنظیم ارتفاع هستند. این ویژگی امکان تطبیق وسیله با قد افراد مختلف را فراهم می‌کند.

پس از تنظیم ارتفاع، باید از قفل‌شدن کامل مکانیزم اطمینان حاصل کرد؛ زیرا بازشدن ناگهانی پایه یا تغییر ارتفاع هنگام راه‌رفتن می‌تواند باعث از دست رفتن تعادل شود.

انواع عصای طبی برای کمک به راه‌رفتن

عصاها را می‌توان بر اساس تعداد نقاط تماس با زمین، طراحی دسته، ساختار بدنه و کاربرد به گروه‌های مختلف تقسیم کرد. مهم‌ترین مدل‌های رایج عبارت‌اند از:

۱. عصای ساده یا تک‌پایه

عصای ساده یکی از رایج‌ترین مدل‌های طبی است که در انتهای خود یک پایه لاستیکی دارد. این مدل معمولاً سبک، کم‌حجم و نسبتاً آسان برای استفاده است.

ویژگی‌ها:

  • دارای یک نقطه تماس با زمین

  • وزن کم و قابلیت حمل آسان

  • مناسب برای افرادی که به حمایت محدود نیاز دارند

  • قابل استفاده در بسیاری از محیط‌های روزمره

  • عرضه در مدل‌های ثابت و قابل تنظیم

کاربرد: این عصا می‌تواند برای افرادی با ضعف خفیف یک پا، درد مفاصل یا مشکلات جزئی تعادل مناسب باشد؛ البته به شرط آنکه توانایی کافی برای حفظ ثبات بدن داشته باشند.

۲. عصای دسته‌خمیده یا عصای معمولی با دسته قلابی

در این مدل، دسته به شکل خمیده طراحی شده و معمولاً ظاهری شبیه حرف C دارد. این ساختار باعث می‌شود عصا در برخی شرایط به‌راحتی روی ساعد یا کنار بدن قرار بگیرد.

ویژگی‌ها:

  • طراحی ساده و رایج

  • امکان آویزان‌کردن عصا از ساعد در زمان‌های کوتاه

  • معمولاً سبک و قابل حمل

  • مناسب برای استفاده روزمره در صورت نیاز محدود به حمایت

محدودیت: شکل خمیده دسته در برخی مدل‌ها ممکن است هنگام انتقال وزن، فشار نامناسبی به دست وارد کند یا کنترل عصا را دشوارتر سازد. بنابراین راحتی دسته و تناسب آن با دست اهمیت زیادی دارد.

۳. عصای دسته T شکل

عصای T شکل دارای دسته‌ای است که به‌صورت افقی یا نزدیک به افقی روی بدنه قرار می‌گیرد. این طراحی می‌تواند گرفتن عصا را برای برخی افراد راحت‌تر کند.

ویژگی‌ها:

  • سطح تماس مناسب‌تر با کف دست در برخی طراحی‌ها

  • امکان گرفتن دسته با انگشتان و شست

  • مناسب برای افرادی که با دسته‌های خمیده راحت نیستند

  • عرضه در مدل‌های ثابت و قابل تنظیم

این نوع دسته ممکن است برای افرادی که قدرت گرفتن دست آن‌ها کاهش یافته است مناسب‌تر باشد؛ اما انتخاب نهایی به وضعیت دست و میزان نیروی قابل‌تحمل بستگی دارد.

۴. عصای دسته‌ارگونومیک یا طبی

در این مدل، دسته با انحنای متناسب با شکل کف دست طراحی می‌شود تا فشار به‌صورت مناسب‌تری توزیع شود. بعضی مدل‌ها دسته‌ای پهن‌تر یا دارای روکش نرم دارند.

ویژگی‌ها:

  • طراحی متناسب با فرم دست

  • امکان کاهش نقاط فشار در کف دست

  • عرضه در مدل‌های مخصوص دست راست یا چپ

  • مناسب برای برخی افراد دارای درد یا حساسیت در دست و مچ

این عصا به‌ویژه زمانی قابل بررسی است که فرد هنگام استفاده از دسته‌های معمولی احساس ناراحتی می‌کند. بااین‌حال، دسته ارگونومیک به‌تنهایی به معنی حمایت بیشتر از پا یا افزایش قطعی تعادل نیست.

۵. عصای چهارپایه یا چهارشاخه

عصای چهارپایه که با نام Quad Cane نیز شناخته می‌شود، در انتهای بدنه به چهار پایه کوچک مجهز است. این ساختار سطح اتکای گسترده‌تری نسبت به عصای تک‌پایه ایجاد می‌کند.

ویژگی‌ها:

  • چهار نقطه تماس با زمین

  • سطح اتکای بزرگ‌تر

  • قابلیت ایستادن مستقل در بسیاری از مدل‌ها

  • پایداری بیشتر در مقایسه با عصای تک‌پایه، در صورت تماس صحیح همه پایه‌ها با زمین

  • وزن و ابعاد معمولاً بیشتر از مدل ساده

این عصا برای برخی افراد دارای ضعف یک‌طرفه بدن یا مشکلات تعادلی که به حمایت بیشتری نیاز دارند، قابل استفاده است. بااین‌حال، استفاده از آن به هماهنگی حرکتی و آموزش مناسب نیاز دارد.

۶. عصای سه‌پایه

عصای سه‌پایه در انتهای خود سه نقطه تماس با زمین دارد. این مدل از نظر ساختار بین عصای تک‌پایه و چهارپایه قرار می‌گیرد.

ویژگی‌ها:

  • سطح اتکای بیشتر از عصای معمولی

  • وزن و ابعاد وابسته به طراحی پایه

  • امکان ایستادن مستقل در برخی مدل‌ها

  • قابلیت استفاده برای افرادی که به حمایت بیشتری از یک نقطه نیاز دارند

میزان پایداری این مدل به فاصله پایه‌ها، کیفیت ساخت و نحوه قرارگیری آن‌ها روی زمین بستگی دارد. سه‌پایه‌بودن لزوماً به معنای مناسب‌بودن برای تمام افراد دارای اختلال تعادل نیست.

۷. عصای تاشو

عصای تاشو به‌گونه‌ای طراحی شده است که بدنه آن از چند قسمت متصل به هم تشکیل می‌شود و هنگام حمل یا نگهداری تا می‌شود.

ویژگی‌ها:

  • اشغال فضای کمتر

  • حمل آسان در کیف یا خودرو

  • مناسب برای استفاده در سفر و بیرون از خانه

  • امکان باز و بسته‌شدن سریع در مدل‌های استاندارد

هنگام استفاده باید مطمئن شد تمام اتصالات کاملاً در جای خود قفل شده‌اند. لق‌بودن مفصل‌ها یا بازشدن ناخواسته آن‌ها می‌تواند خطرناک باشد.

۸. عصای صندلی‌دار

این مدل به یک نشیمنگاه کوچک تاشو مجهز است که در زمان توقف می‌توان از آن برای استراحت استفاده کرد.

ویژگی‌ها:

  • ترکیب عصا و صندلی کوچک

  • مناسب برای برخی افراد که هنگام پیاده‌روی به استراحت کوتاه نیاز دارند

  • قابلیت جمع‌شدن نشیمنگاه در بسیاری از مدل‌ها

  • وزن و ابعاد بیشتر نسبت به عصاهای معمولی

نکته مهم این است که همه عصاهای صندلی‌دار برای تحمل وزن هنگام نشستن طراحی نشده‌اند. پیش از استفاده باید ظرفیت مجاز و دستورالعمل سازنده بررسی شود. همچنین عصا نباید هنگام نشستن یا برخاستن به‌عنوان تکیه‌گاه نامطمئن استفاده شود.

۹. عصای سفید ویژه نابینایان و کم‌بینایان

عصای سفید وسیله‌ای برای کمک به جهت‌یابی و تشخیص موانع در مسیر حرکت افراد نابینا یا کم‌بینا است. این وسیله از نظر هدف و عملکرد با عصای طبی تفاوت دارد.

عصای سفید معمولاً برای انتقال اطلاعات مربوط به سطح زمین، موانع و مسیر حرکت به کار می‌رود و نباید به‌عنوان وسیله‌ای برای تحمل وزن بدن یا حمایت ارتوپدی در نظر گرفته شود.

مقایسه انواع عصای طبی

جدول زیر تفاوت کلی مدل‌های رایج را نشان می‌دهد. میزان حمایت واقعی هر مدل به طراحی، تنظیم صحیح و توانایی فرد بستگی دارد.

نوع عصا ساختار اصلی ویژگی برجسته
تک‌پایه یک پایه لاستیکی سبک و ساده
دسته‌خمیده دسته قلابی طراحی رایج و کم‌حجم
دسته T شکل دسته افقی گرفتن آسان برای برخی کاربران
دسته‌ارگونومیک دسته متناسب با فرم دست راحتی بیشتر برای بعضی دست‌ها
چهارپایه چهار پایه در انتها سطح اتکای گسترده‌تر
سه‌پایه سه پایه در انتها حمایت بیشتر از تک‌پایه
تاشو بدنه چندبخشی حمل و نگهداری آسان
صندلی‌دار عصا با نشیمنگاه تاشو امکان استراحت در توقف
عصای سفید عصای جهت‌یابی تشخیص موانع، نه تحمل وزن

عصای طبی برای چه افرادی مناسب است؟

عصای طبی می‌تواند برای برخی افراد دارای محدودیت حرکتی خفیف تا متوسط مفید باشد. مهم‌ترین گروه‌هایی که ممکن است از این وسیله استفاده کنند عبارت‌اند از:

  • سالمندان: برای افرادی که با کاهش نسبی تعادل یا ضعف یک پا مواجه هستند و همچنان توانایی راه‌رفتن مستقل دارند.

  • افراد مبتلا به آرتروز: برای کاهش بخشی از فشار واردشده به مفصل دردناک، به‌ویژه در برخی موارد آرتروز زانو یا لگن.

  • افراد در دوره نقاهت آسیب‌دیدگی: برای حمایت محدود هنگام بازگشت به راه‌رفتن، در صورت تأیید پزشک یا فیزیوتراپیست.

  • افراد دارای ضعف یک‌طرفه بدن: در برخی شرایط عصبی یا عضلانی که یک سمت بدن ضعیف‌تر است.

  • افراد دارای اختلال خفیف تعادل: برای ایجاد یک نقطه اتکای اضافی هنگام حرکت.

استفاده از عصا برای افرادی که ضعف شدید دوطرفه پا، اختلال تعادل قابل‌توجه یا ناتوانی در کنترل وسیله با دست دارند، ممکن است کافی یا ایمن نباشد. در این شرایط، واکر یا وسایل کمک‌حرکتی دیگر باید ارزیابی شوند.

چگونه عصای طبی مناسب انتخاب کنیم؟

انتخاب عصا نباید فقط بر اساس قیمت، ظاهر یا تعداد پایه‌ها انجام شود. چند عامل مهم در انتخاب این وسیله نقش دارند.

۱. میزان حمایت موردنیاز

اگر فرد تنها به یک نقطه اتکای اضافی نیاز داشته باشد، عصای تک‌پایه ممکن است کافی باشد. در صورت نیاز به سطح اتکای گسترده‌تر، مدل سه‌پایه یا چهارپایه قابل بررسی است.

بااین‌حال، اگر فرد برای حفظ تعادل به هر دو دست نیاز دارد، ممکن است واکر انتخاب مناسب‌تری باشد.

۲. ارتفاع مناسب عصا

ارتفاع عصا باید متناسب با قد و وضعیت ایستادن فرد تنظیم شود. در حالت ایستاده و با آویزان‌بودن دست در کنار بدن، بالای دسته معمولاً باید در امتداد چین مچ دست قرار بگیرد.

هنگام گرفتن دسته، آرنج باید کمی خم باشد؛ زاویه‌ای در حدود ۱۵ تا ۳۰ درجه معمولاً نقطه شروع مناسبی برای تنظیم است. تنظیم نهایی بهتر است با کمک فیزیوتراپیست یا متخصص تجهیزات توان‌بخشی انجام شود.

۳. نوع دسته و راحتی گرفتن آن

افرادی که درد مچ، آرتروز انگشتان یا ضعف قدرت گرفتن دارند، باید به شکل و اندازه دسته توجه ویژه‌ای داشته باشند. دسته نامناسب می‌تواند فشار زیادی به کف دست وارد کند.

۴. وزن و جنس بدنه

عصاهای آلومینیومی معمولاً سبک و قابل تنظیم هستند. مدل‌های فولادی ممکن است سنگین‌تر باشند و برخی عصاهای چوبی نیز ساختار ساده و ثابتی دارند.

وزن کمتر همیشه به معنای کیفیت یا ایمنی بیشتر نیست؛ ظرفیت تحمل وزن و استاندارد ساخت نیز باید بررسی شود.

۵. کیفیت پایه ضدلغزش

پایه لاستیکی باید سالم، محکم و متناسب با بدنه باشد. وجود ترک، ساییدگی یا لق‌شدن پایه می‌تواند احتمال لغزش را افزایش دهد.

۶. قابلیت تنظیم و قفل ایمن

در مدل‌های قابل تنظیم، قفل ارتفاع باید به‌درستی عمل کند و بدنه در زمان استفاده حرکت نکند. در مدل‌های تاشو نیز اتصالات باید پس از بازشدن کاملاً محکم باشند.

روش صحیح استفاده از عصای طبی

استفاده صحیح از عصا در افزایش تعادل و کاهش فشار روی پای ضعیف یا دردناک اهمیت زیادی دارد. روش عمومی استفاده از عصای تک‌پایه به شکل زیر است:

۱. عصا را در دست مخالف پای ضعیف یا دردناک بگیرید. برای مثال، اگر پای راست آسیب دیده است، معمولاً عصا در دست چپ قرار می‌گیرد.

۲. عصا و پای ضعیف را تقریباً هم‌زمان به سمت جلو حرکت دهید.

۳. هنگام قرارگرفتن عصا روی زمین، در صورت نیاز بخشی از وزن را از طریق دست به آن منتقل کنید.

۴. سپس پای سالم را جلو بیاورید و از کنار عصا عبور دهید.

۵. با گام‌های کوتاه و کنترل‌شده حرکت کنید و هنگام راه‌رفتن به جلو نگاه کنید.

این روش یک الگوی عمومی است و ممکن است با توجه به نوع آسیب، میزان تحمل وزن مجاز یا دستورالعمل توان‌بخشی تغییر کند.

نکات ایمنی هنگام استفاده از عصا

برای کاهش احتمال زمین‌خوردن و آسیب، رعایت نکات زیر ضروری است:

  • پیش از شروع استفاده، ارتفاع عصا را متناسب با قد خود تنظیم کنید.

  • از عصایی استفاده کنید که ظرفیت تحمل وزن آن برای کاربر کافی باشد.

  • پایه لاستیکی را مرتب بررسی و در صورت فرسودگی تعویض کنید.

  • روی سطوح خیس، لغزنده یا ناهموار با احتیاط بیشتری حرکت کنید.

  • فرش‌های کوچک، سیم‌ها و موانع مسیر را تا حد امکان حذف کنید.

  • هنگام راه‌رفتن از کفش مناسب و غیرلغزنده استفاده کنید.

  • از عصای آسیب‌دیده، لق یا دارای قفل معیوب استفاده نکنید.

  • اگر هنگام استفاده درد، سرگیجه یا بی‌ثباتی بیشتر می‌شود، وضعیت وسیله و روش راه‌رفتن باید بررسی شود.

در زمان بالا رفتن از پله، معمولاً ابتدا پای قوی‌تر حرکت می‌کند و هنگام پایین‌آمدن، عصا و پای ضعیف‌تر زودتر روی پله پایین قرار می‌گیرند. در صورت وجود نرده، از آن نیز برای حمایت استفاده کنید. افراد دارای اختلال تعادل یا محدودیت شدید حرکتی باید روش ایمن پله‌نوردی را به‌صورت عملی از متخصص بیاموزند.

تفاوت عصای طبی با واکر و عصای زیر بغل

هر سه وسیله برای کمک به حرکت طراحی شده‌اند، اما میزان حمایت و شرایط استفاده از آن‌ها متفاوت است.

وسیله میزان حمایت کلی کاربرد معمول
عصای طبی محدود و معمولاً یک‌طرفه مشکلات خفیف تعادل یا ضعف یک پا
واکر سطح اتکای گسترده‌تر مشکلات تعادل بیشتر یا ضعف دوطرفه پا
عصای زیر بغل امکان کاهش بار قابل‌توجه از اندام تحتانی برخی آسیب‌ها و شرایطی که محدودیت تحمل وزن وجود دارد

عصای طبی برای افرادی مناسب‌تر است که هنوز توانایی حرکتی و تعادل نسبتاً خوبی دارند. واکر می‌تواند در شرایطی که حمایت بیشتری لازم است گزینه مناسب‌تری باشد. عصای زیر بغل نیز برای برخی آسیب‌های اندام تحتانی کاربرد دارد، اما استفاده صحیح از آن به قدرت بالاتنه و آموزش نیازمند است.

هیچ‌یک از این وسایل را نمی‌توان به‌صورت عمومی بهترین گزینه دانست؛ انتخاب باید بر اساس ارزیابی عملکردی فرد انجام شود.

پرسش‌های متداول درباره عصای طبی

آیا عصای طبی برای سالمندان مناسب است؟

بله، اگر سالمند به حمایت محدود هنگام راه‌رفتن نیاز داشته باشد و قدرت و تعادل کافی برای استفاده ایمن از یک عصا را حفظ کرده باشد. در صورت ضعف شدید یا اختلال تعادل قابل‌توجه، واکر ممکن است انتخاب مناسب‌تری باشد.

عصای سه‌پایه بهتر است یا چهارپایه؟

هر دو نسبت به عصای تک‌پایه سطح اتکای گسترده‌تری دارند. مدل چهارپایه معمولاً چهار نقطه تماس با زمین ایجاد می‌کند، اما انتخاب بین این دو به طراحی پایه، نیاز فرد، هماهنگی حرکتی و محیط استفاده بستگی دارد.

عصا باید در کدام دست گرفته شود؟

در الگوی معمول راه‌رفتن، عصا در دست مخالف پای ضعیف یا دردناک قرار می‌گیرد. برای مثال، اگر پای چپ نیاز به حمایت داشته باشد، عصا معمولاً در دست راست گرفته می‌شود؛ مگر اینکه متخصص به دلیل شرایط خاص دستور دیگری داده باشد.

آیا عصای طبی می‌تواند از زمین‌خوردن جلوگیری کند؟

عصا ممکن است با افزایش سطح اتکا و بهبود ثبات، به کاهش برخی خطرات مرتبط با راه‌رفتن کمک کند؛ اما به‌تنهایی تضمین‌کننده پیشگیری از زمین‌خوردن نیست. انتخاب وسیله مناسب، تنظیم ارتفاع، آموزش استفاده و بررسی عوامل خطر سقوط نیز اهمیت دارند.

چه زمانی باید به‌جای عصا از واکر استفاده کرد؟

اگر فرد برای حفظ تعادل به حمایت هر دو دست نیاز داشته باشد، ضعف دوطرفه پا داشته باشد یا نتواند با یک عصا به‌صورت ایمن حرکت کند، باید استفاده از واکر یا وسیله مناسب دیگری ارزیابی شود.

جمع‌بندی

عصای طبی وسیله‌ای کاربردی برای کمک به تعادل، افزایش اطمینان هنگام راه‌رفتن و کاهش بخشی از فشار واردشده به اندام تحتانی است. این وسیله در مدل‌های مختلفی مانند تک‌پایه، دسته T شکل، ارگونومیک، سه‌پایه، چهارپایه، تاشو و صندلی‌دار عرضه می‌شود.

هر مدل ویژگی‌ها و محدودیت‌های خاص خود را دارد. عصای تک‌پایه معمولاً برای حمایت محدود مناسب است، درحالی‌که مدل‌های چندپایه سطح اتکای گسترده‌تری فراهم می‌کنند. بااین‌حال، تعداد پایه‌ها به‌تنهایی معیار کافی برای انتخاب نیست.

برای استفاده ایمن، باید ارتفاع عصا، نوع دسته، کیفیت پایه لاستیکی و توانایی جسمی فرد بررسی شود. در صورت وجود ضعف شدید، اختلال تعادل یا درد قابل‌توجه، ارزیابی پزشک یا فیزیوتراپیست پیش از انتخاب وسیله کمک‌حرکتی اهمیت دارد.

شما همچنین ممکن است بپسندید

نظر بگذارید